Walang gana sa pagkain. Maraming gabi rin akong ‘di makatulog. Sobra na siguro kung ikwento ko pa ang buhay natin kapag wala tyong trabaho o pinagkukunan ng pang-araw-raw na gastusin. Feel mo na lang yung nararamdaman ko sa ngayon. Yun na yun.

            Hapon. Kumakain ako ng itlog na kwek-kwek bay yun? May tinda kasi ang kapatid ko nun sa harap ng bahay nila. May dumating na text message sa CP ko.

            “Interesado ka pa ba sa aplay mo sa abroad? Report to me on Monday.” Ayon sa text message. One week na kasi nakalipas. Limot ko na.

            Of course naman paspas ako nung lunes. Mas maaga pa ang dating ko. Tatlo pa lang kami sa pila. “Hehehehe, ayos ‘to.” Sabi ko sa sarili ko.

            May lalaking lumabas mula sa opis at sabi niya, “hintay lang po kayo at ‘wag umalis sa pila n’yo,  darating na si Mr. Peter, may tinatapos lang na interbyu sa kabilang opis.”

            Sige, hintay kami. Hintay. Hanggang sa mangawit na mga paa namin sa kahihintay. Yung iba umalis sa pila para siguro mag-inat inat ng konti.  Ako naman kumalas din sa pila at naupo sa bangketo sa gilid. Nagsigarilyo.  Nakipagchat.

            Ayun. Tawag na pangalan ko,

            Pasok. Upo. Hinga muna ako ng malalim sabay ngiti. (kelangan nakangiti ka sa harap ng interbyuwir para relax ka at di mahalata na tense ka sa interbyu.

            Pre-interview pala yun. OK pasado. Hinga ako ng maluwag. Ok na. wait na lang ng “closing interview’ daw. Balik daw kami ng 3:00 pm.

            Lunch na naman. Magkano na lang ba budget ko. Abot pa naman baon ko pati pamasahe pabalik. Pagkakain pahinga. Balik sa upuang kahoy.  Inantok na naman ako. (hikab). Nakatulog auli ako kagaya noon. Ayun! Wala  na naman ang interbyuwir paggising ko. Tinapik ako ng kasama kong ininterbyu at tinawag daw pangalan ko, akala daw niya e umuwi na ako.

            Patay kang bata ka!

            Gusto ko sipain yung upuan na yun. Bwisit!!

            Umulan bigla. Di muna ako umalis sa gilid na yun kasi may kapirasong bubong. Sa tapat nun dumadaan ang mga pampasaherong dyip pero sa kabilang kalye pa ang sakayan ng dyip pauwi sa amin. Dumidilim na at close na ang opis. Naglabasan na ang mga staff. Tumataas na rin ang tubig sa harapan ko.

            Pumatong na ako sa upuang kahoy. Basa na rin ang gayaran ng pantaloon ko.

            May huling lumabas mula sa opis ng inaaplayan ko. May bitbit na suitcase. Sa tingin ko ay employer o di kaya’y me ari nung agency. Di rin siya makatawid ng ulan. Umakyat din siya sa tinutuntungan kong upuang kahoy. Muntik pa siyang mahulog buti na lang naagapan ko siya.

            Wala siyang kibo at tahimik din ako. Gusto ko itanong kung siya yung interbyuwir. Yung una e kilala ko, pero yung pangalawa e iba raw sabi nung nakausap ko sa loob kanina.

            Napansin ko nakasulyap sa mukha ‘tong taong ‘to. Di ko pa rin siya pinansin.

            Binuksan niya yung suitcase at may hinugot na papel.

            “Ah, ikaw ba ito?” bigla niyang tanong at ipinakita sa akin yung papel.

            Resume ko ‘to a, sabi ko sa isip ko.

            Oh, yeah, yes…yes! It’s mine.

            “e, bakit wala ka sa oras ng interview kanina? Na-late ka ba?” aniya.

            “ho? E, ganun na nga ho, sir.” So, siya pala yung pangalawang interbyuwir.

            Walang kabug-abog, alam n’yo ba ang sumunod na nangyari?

            Bumigay yung upuang kahoy at pareho kami nahulog at naglangoy sa tubig. Hihihihihi!

            To end the story, binigyan niya ako ng lista ng mga requirements na dapat kong i-submit for the next day, and then, I am here now in Malaysia, working as a service staff in this prestigious company, the YTL Group of Companies.

            Anong nangyari dun sa upuang kahoy? Sira na. Gusto ko sanang i-repair at i-display sa museum. Hehehehe.

Thank you for reading my story. May aral ba kayong nakuha?

            “when you go for applying a job, you must be alert and smart at all times.” See ya!!